NAVENDA NÛÇEYAN- Li cîhaneke ku salane 700 hezar kes xwe dikujin, di nav ciwanên 15-29 salî de xwekuştin wekî çaremîn sedema mirinê ye, depresyon ‘nexweşiya sedsalê’ ye. Fêmkirina derdorên civakî ê bandorên dîrokî. Dûrbûna exlaqî û çandî ji eslê me yên mirovî, girîng e ku em wekî mirovahî çawa gihîştin vê astê. Yek ji pirsgirêkên herî mezin ên ciwanan îro tam nebûna hêviyê ye. Hêviya ku cîhanek din gengaz e, tiştek ku pir kes jî nizanin ew tê çi wateyê. Di cîhaneke ku em 24/7 bi hev ve girêdayî ne û bi awayên objektîf û sûbjektîf bandor dibin, di nav me ciwanan de krîzên hebûnê dubare dibin. Heta radeyekê ev yek xwezayî ye, lê me kengê û li ku derê xeta sor ya xwe-ramankirinê (refleksê) derbas kir?
Nîhîlîzm ne pirtûkek ‘çawa’ ye ji bo jiyankirina jiyanê, lê têgehek e ku dikare we ber bi rêyek bêhêvîtiyê ve bibe. Ne ecêb e ku rêzefîlmên anîmasyon ên wekî Rick and Morty û BoJack Horseman di nav ciwanan de ew qas hezkirî û pesindar in, ji ber ku gelek kes xwe di şûna van qehremanan de nas dikin û dibînin – mirovên ku ji ber ramanên xwe yên li ser sedeman ketine nav çewlikek hebûna jiyanê û wateya wê çi ye. Hollywood di heman demê de çend berhemên rexnegir û gelemperî yên pejirandî hene ku bi eşkere di bin bandora ramana nihilîst de ne, wek “No Country For Old Men”, “Clockwork Orage” û “American Psycho”. Di van her sê berheman de îtirazeke xurt a tundiyê heye, weke reva ji yekrengiya jiyana rojane ya modernîteya kapîtalîst û bêhêvîtî di siberojê de, delîlên ku dê çawa be eger ‘tiştek bi jiyanê ve girêdayî nebe’.
Ji bilî van bandorên têgihîştî yên di nav ciwanan de bi tevahî, tewra di nav milîtaniya me ya siyasî ya antî-sîstemî de, gelek kes bi van qeyranên hebûnê re rû bi rû dimînin ku dibin sedema bêbaweriya tam a utopyaya ku ew ji bo wê şer dikin. Çima gelek xortên milîtanên ji navendên modernîteyê xwe dikujin an jî bi tenê ji milîtaniya siyasî piştî hewldan û fedakariyê derdikevin? Jiyana di nava modernîteya kapîtalîst de di bin bandora wê ya rojane de ev valahiyê di nava me de ava dike.
Valahiyek ku li gorî rastiyên civakî û çînên cihê yên ku em tê de cih digirin, bi awayên cuda tê îfadekirin. Lêbelê, hema rastiyek e ku hûn ê ciwanên ji çîn, esl û rastiyên civakî yên cihêreng bibînin ku di hundurê xwe de li dijî “valahiya” jiyana rojane şer dikin. Kêfxweşiyên ku modernîteya kapîtalîst pêşkêşî me dike, ji serfkirinê bigire heya kêfa fizîkî, dibe valahiya revê ji valahî û ramanên tarî yên ku bi xwe re tîne. Bi rastî meriv çawa li dijî hestek wiha têdikoşe û ji vê çolê dûr dikeve? Xwespartin avakirina rêgezek nû ya jiyanê û bi rastî di pratîkê de jiyîn. Erê, ev jiyanek bi têkoşîn û zehmetî ye, lê ya ku wê xweşik dike ev e. José Mujica got: “Gava ez tiştekî bikirim, an hûn tiştek bikirin, hûn bi pere nakirin. Kirîna bi jiyana ku wî diviya bû ji bo bidestxistina vî pereyî xerc bike.
Lê digel vê cûdahiyê: tenê tiştê ku hûn nikarin bikirin jiyan e. Jiyan derbas dibe û tirsnak e ku jiyana xwe bi windakirina azadiyê derbas bike.” Ji ber vê yekê girîng e ku em li gorî îdeolojiya xwe û baweriya xwe ya guhertinê bijîn, ji ber vê yekê girîng e ku di nav me de ruhê hevaltiyê biafirînin, ji ber vê yekê girîng e ku em kêliyên jiyanê ji bo xwe nejîn û berhevkirina dewlemendiyên madî yên ku dê bikar bînin. wenda bibin dema ku kêliya mirina we tê… û erê, ji bo civakê bijî.
