HABER MERKEZİ –
“Mahir arkadaş parti saflarına katıldıktan bir süre sonra Haftanin alanında pratiğe başladı. Daha sonra yaptığı öneri temelinde Kuzey Kürdistan’a geçti. Colemêrg’de (Hakkari) iki dönem yaz pratiği geçirdikten sonra kış kampını geçirmek üzere Besta alanına gitti. 2005 yazında Garzan Eyaleti için düzenlemesi yapıldı. Westan (Gevaş), Tetwan ve Xîzan üçgeni kırsalında açılım amaçlı pratiğe katıldı. İki yılını doldurmadan Tetwan’a bağlı Tûyê ve Olek köyleri yakınlarında düşmanın operasyonu sonucu yaşanan çatışmada şehit düştü.”
Adı, soyadı: Fecrettin EREN
Kod adı: Mahir
Doğum yeri ve tarihi: Silvan/Amed 1981
Mücadeleye katılım tarihi: 2000 İzmir
Şehadet tarihi ve yeri: 31 Temmuz 2007, Tatvan/Bitlis
Colemêrg bölgesindeyken onun duruşunu, pratiğe katılımını birçok yönüyle tanıyabildik. Ancak onu anlatabilmek kolay değil.
Mahir arkadaş çok güçlü bir fiziğe sahipti. Bu bakımdan çok avantajlıydı. Güçlü fiziğiyle pratikte kim zorlansa, hemen yardımına koşardı. Tabii bir o kadar da ince bir ruha sahipti. Öyle ki bu kaba fizikle bu incelik bir çelişki gibi duruyordu. Birçok arkadaş da bu yüzden ona takılır, şakalaşırdı. Bu tabii ki onun duygusal bir kişiliğe sahip olduğunu kanıtlıyordu.
Yaşamda benzerlikler oldukça çoktur ama özgünlükler de bir o kadar çoktur. Mahir arkadaşın çok özgün bir dünyası vardı. PKK militanlarının ortak bir anlayışa sahip olmalarından dolayı bazı ortak hareketleri, duyguları, tavırları vardır. Ancak Mahir arkadaşın özgünlüğü onun zenginliğiydi. Yaşamdaki çelişkiler karşısında karamsar, kaba retçi ya da vurdumduymaz değildi. Genelde eleştirilerini bazen normal bazen de radikal geliştiriyordu. Kızgınlığını, hoşnutluğunu, itirazlarını, onaylamalarını ve daha birçok düşüncelerini gülücüklerle anlatabiliyordu. Bu onda kalıplaşmış bir yöntemdi adeta. Kızdığında bile bunu gülerek ifade ediyordu. ‘Acaba bunu nasıl yapabiliyordu’ diye de insan sorgulamadan edemiyordu. Öyle ki bazen tekmillere katıldığında bile kabul etmediği, doğru bulmadığı bir tutum veya yaklaşımı eleştirirken gülerdi. Ancak ciddiyeti de elden bırakmazdı.
Ciddiyetle gülücük birbirlerine tezat kavramlar mıdır? Gayri ciddi yaklaşımların gelişmesinde ölçüt gülüşler midir? Acaba gülmeden gayri ciddiyet gelişmez mi? Gayet tabii. İç dünyada yoğunlaşan enerjinin dışa vurumudur gülücükler. Anlam dolu ise, yaşamla anlamlı bir bağı vardır. Yapıcıdır, birleştiricidir, aynı zamanda çekicidir. Sorunlar karşısında gülerek mücadele etmek, onda özgün bir güçtü. Gülücüklerle eleştirmek, gülücüklerle kızmak, gülücüklerle daralmak ve gülücüklerle yanlışa dur diyebilmek, gülücüklerle yorgunum diyebilmek ve gülücüklerle katılabilmek yaşama…
Örgüte olan güveni, PKK’ye olan inancının ifadesi olan gülücük, onun gizli güç kaynağıydı. Her şeyi gülücüklerle karşıladı. Ölümü bile gülerek yenmişti. Ölüm her iki gözü yaşlı bir zavallı olmuştu onun karşısında. Gençliğini verirken devrime, gülerek vermeyi çok en iyi o başarmıştı.”
